මට (?අ) හිමි සුහදිනිය

මට (?අ) හිමි සුහදිනිය,

අඳුරු සිත් නුබ ගැඹර

මඳහසින් එළිය කර

සනහසින් පුරවන්න

පහන් තරුවක් වන්න...

මන්-මද

     

   

      

මිණි නිල් නයන පැහැ'දුල් වන	රණ මොණරි
දෙ ලවන් රතින් රත පරදන	සඳ කිඳුරි
හිරිමල් ගතින් සිත රඳවා ඉඳිනු	බැරි
සිත රොන් මතින් මත් කළ මැන	මල් කුමරි

හංස ගීතය

කාරණාවට බහින්ට කළිං පොඩි කතන්දරයක් කියල දෙන්ට යි ලෑස්තිය...

ඕන්න ළමයිනේ ඉස්සර කාලෙ දඹදිව හිමාල වනයට ළඟින් තිබුණ නිෂධ නමින් හැමෝම දන්න ආශ්චර්යමත් රාජ්‍යයක්.  මේ රාජධානියෙ රජතුමා වුණේ පොඩි, එත් හොඳ බුද්ධිමත් ඇමැති මණ්ඩලයක් එක්ක දැහැමින් සෙමෙන් රාජ්‍ය පාලනය කරපු නල රජතුමා.

පාලු දැනෙන හැන්දෑවක

                        

දවසට එළිය දී උදයේ සිට දැවුණු හිරු දෙවියන් ට දැන් තද වෙහෙසකි දරුණු දාහය නිවාගන්න ට සිරුර ට දැනුණු ඈතින් පෙනෙයි සිහිලැල් මුහුද ට බසිනු

හෙට උදේ ම අවදි වී...

උදේ ම ඇහැරෙනව කියන එක සමහරුන්ට මහ ම එපා කොරපු වැඩක්. නින්දෙ වටිනාකම හරියට ම දන්නෙ තමුං කියල යි ඒ  ඇත්තො කියන්නෙ. නිදාගන්නව කියන එක ත් හරියට ම කරන එක ටිකක් ඉගෙනගන්ට ඕන සිල්පයක්. ඉලෙට්ට්‍රානික විප්ලවෙ ත් එක්ක ඒ සිල්ප ක්‍රම වැඩිදියුණු වෙලා තියෙනවය කියල ත් ආරංචි වුණා ඕං.

මෙත් බෝසතුනි

               

අව ගතිය වෙත ඇදෙන ලෝ සතුන්	මුදවන්ට
බව අඳුර දහම් අලු පතුරවා බිඳ	ලන්ට
ලොව නේක දුක් විඳින හැම සතුන්	සනහන්ට
දිව සැපය අතැ‘ර දා, හිමියනේ!	බුදු වන්ට

මඳ‍ෙව් විල වසා ඇත

                

සරසවිය ඇය ම විය දිවි සර ට දුන්	සුර‘ත
හැර නො ගිය නමුදු සිත, දුරක ගිය ලකුණු	ඇත
වෙර නොමැ‘ත බඳින්න ට තව වදන් වැල් මෙ	මත
ජරපත් ව වියපත් ය මට තිබුණු එ කව්	සිත
බඳුවදෙ‘ව් අදර මුදු වදන් වෙත	පිපාසිත
අඳුරු සිතිවිලි පිරී බර ව පණ අදින	සිත
සොඳුරු පෙම් අහර නොම ලැබ සයින් මියෙනු	ඇත
වැළඳගනු පැමිණ මා සිතෙ හි සුදු සොහොන්	කොත
හසුනි, හංසියනි, රැව් නැගු මඳෙව් විල	දිය'ත
ඇසුණේ ද? කැළැඹි රළ පෙළ වළප එ දිය	මත
දිසුණේ ද? මිය ඇදෙන කව් මසුන් ඔබේ	නෙත
නැසුණේ ය මෙසේ පෙම් රසින් සැදි සිතෙ හි	වත
හැර ගියෙන් සිතුම් වැල් බුබුළු නැගු එ	උල්පත
සිතුම් පිණි දියෙන් මා, පිරවු විල තවත්	නැත
වදන් පියුමන් විසුළ පිනවන්ට ඔබේ	සිත
හසුන් හට විවර කළ මඳෙව් විල වසා	ඇත

සියලු ම සයිබර් වැසියන් ට සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා!

පිය සෙනෙහසට

ලිපියෙ තේමාව දකින කොට ම හැම දෙනාට ම මතක් වෙන්නෙ එක ම ගීතයක්. ඔව්, පිය සෙනෙහස ගැන කවුරුත් සංවේදී කරවන, පිය සෙනෙහසෙ හි ප්‍රතිමූර්තියක් විදියට බොහොම දෙනෙක් සලකන ලස්සන ගීතයක්. නමුත්, පෝය දවසට වෙන දා වාදනය වන ටකරන් සිංදු වෙනුවට ප්‍රබුද්ධ යැයි සැලැකෙන ගායක ගායිකාවන් ගේ ආදර ගීත වාදනය කරන අවිචාරවත් ගුවන්විදුලි නාලිකා ඇති රටක වෙසෙන ඔබ ත් මේ ගීතය තත්වාකාරයෙන්, විචාරශීලී ව අසා තිබෙනවා ද?

මිරිඟුව නළියන පාර දිගේ

 Mobile එක ring වෙනව.  Screen එකේ එයාගෙ පින්තූරෙ. පුරුදු නොයිවසිලිමත්කමෙන් ම මම answer කරනව.

“Hi..  “ මම..

“Hi.. Where are you...?“

එයා ගෙ ලස්සන කටහඬ. මගේ ඇඟ හැමදාමත් වගේ අමුතු හැඟීමකින් කිළිපොලා යනව.

සරසවි වැණුම් - 2

සරසවි වැණුම් පළමු වැන්න කොටල හැමෝට ම ඒක අමතක වෙලා යනකම් වත් දෙ වැන්න දාන්ට නො හැකි වීම ගැන මුලින් ම සමාව අයදිනව. විභාග කටයුතු වලින් පස්සෙ ත් හිතපු තරම් නිදහසක් නො ලැබුණ නිසා පෝස්ටුවක් දාන එක හරි ම අමාරු කටයුත්තක් වෙලා.

සරසවි වැණුම් - 1

චුයිංගම් සමුළුව නිසා ලැබුණ පොඩි නිවාඩුවෙදි වත් මොනව හරි ලියන්ට ඕනැ කියල ලැම්බ කල්පනා කොළා. මොනව ලියන්ටද කියල හිතනකොට යි කාලයක් තිස්සෙ හිතාගෙන හිටපු මේ මාත්තුරුකාව මතක් වුණෙ.

සැඟැවුණු ගිනිදැල්

“මේකට නම්..“ කාර්න් තෘප්තිමත් හඬකින් පැවැසීය, “..තමුසෙ කැමැති වේවි. නිකමට කියවල බලනවකො.“

ඔහු තමා කියවමින් සිටි ලිපි ගොනුව ම වෙතට තල්ලු කරත් දී, ඔහු ගේ, එසේ නො හැකි වුව හොත්, මගේ, ස්ථාන මාරුවක් සඳහා ඉල්ලීමක් කරන්නට මම තව වරක් ඉටා ගතිමි.

හඳයා

හිමිදිරි උදේ වැටෙනා විට අහස                 පැහැ

වෙන දා ඇහෙන උඹෙ කටහඬ ඇහුණෙ   නැහැ

උඹ නොම දැක ළ සොවින් තෙත් වෙච්ච     ඇහැ

දුක නෑ වනේ හතුරෙක් ගත්ත නම්           ඩැහැ

යුද පෙරමුණෙන් ඉසිඹුවක්

පැද්දෙමින් ඉදිරියට ඇදෙන කරත්තයේ කිරි කිරිය මැද සිය සාක්කුවේ වූ ලිපිය එළියට ඇදැගත් ඉවාන්කෝ නැවත වරක් ඒ දෙස බැලුම් හෙළුවේ ය.එය අම්මා එවූ ත්‍රිකෝණ ලිපියකි. එහි නැමුම් දාර දැන් ඉරී යන තරමට තුනී වෙලා ය.පසුගිය මාසයේ දී එය කී පාරක් කියෙව්වා දැයි ඉවාන්කෝ වත් නො දනී. සිතිවිල්ලකින් තොරව ඒ දිගහැරි ඔහු එහි අකුරු පේළි හරහා දෙනෙත් ගෙන ගියේ ය.

සෙල් ටැම්

ජීවිතය නම් කිමෙක් දැයි මම නිරතුරු කල්පනා කරමි. දිවියෙ හි සැටි මේ යැයි වෙන්කොට දැක්වීම නම් නො කළ හැක්කකි. ගලා යන ගංගාවක් සේ එය කාලය නමැ‘ති නිම්නය ඔස්සේ වෙනස් වෙමින් ගලා බසී. විපරීත භාවයෙහි අපූර්වතම දෘෂ්ටාන්තය එය වෙයි. එය එක් විටෙක ඒ රසෝඝයෙක් සේ සිත රසයමින්, හද කිතිකවමින් ගලා ඒ. තවත් විටෙක මහෝඝයෙක් සේ සිත සසලවමින් හද දෙදරවමින් හමා යේ.

තවත් එක් පෙම් වතක්

“දැනුම් දෙන්නේ කවුරුන් වශයෙන් ද යන වග...ඒ කිව්වෙ ලොකු උන්නැහේ මේ කාන්තාවට තියෙන සම්බන්දෙ මොනවගේ ද කියන එක...“


ඇත්තට ම ඇයත් එක්ක තමන්ට තියෙන සම්බන්දෙ මොනවගේ ද..? හිත ඇතුළෙං නැගුණු ප්‍රශ්නෙ ත් එක්ක ජිනසේන ගෙ හිත අතීතයට ගියා..

මවුනි, පියාණෙනි, ඔබ ගැනම යි

නව දිවි පුදා, ඒ දිවිය ට දිවි                                පුදන

ඉටු දෙවි ලෙසින් දිවි මාවත සැරි                     සරන

බුදු ගුණ, දහම් ගුණ, සඟ ගුණයෙන්             පිරුණ

පවසමි කවෙන්, මගෙ මව් පිය ගුණ              වරුණ

පියෙකු ගෙ කඳුළු

මගෙ දුවේ, උඹ දන්නව ද මං උඹ ගැන තියෙන දුක හිතේ තද කරන් කොයි තරම් හිත ඇතුළෙන්  විඳවනව ද කියල..? උඹේ අනාගතේ ගැන හිත හිතා කොයි තරම් දුක් වෙනව ද කියල..? ඒත් ඒ දුක පිට කරල අඬා වැළපෙන්න මට බෑ... කඳුළු හෙළන්න මට බෑ... මං එහෙම කළ ත්... ඔව්, මං එහෙම කළ ත් උඹ මාව තේරුම් ගනීවි ද කියල මට සැකයි...උඹ මාව වයසක පිස්සෙක් විදිහට ගණන් ගනීවි ද කියල මට බයයි...

ගොළු වූ පෙම

                                

දේදුනු බැමින් සෙවණ වු නිල් නෙතු	සඟලේ
කැල්මෙ හි බැඳෙන මා සිත සිතිවිලි	පැටලේ
මට හිමි නොව ඔබ හෙට වෙනෙ‘කෙකු	තුරුළේ
සැනැසෙනු ඇති ද? නිරතුරු හදවත	සසැලේ