මිරිඟුව නළියන පාර දිගේ

 Mobile එක ring වෙනව.  Screen එකේ එයාගෙ පින්තූරෙ. පුරුදු නොයිවසිලිමත්කමෙන් ම මම answer කරනව.

“Hi..  “ මම..

“Hi.. Where are you...?“

එයා ගෙ ලස්සන කටහඬ. මගේ ඇඟ හැමදාමත් වගේ අමුතු හැඟීමකින් කිළිපොලා යනව.

සැඟැවුණු ගිනිදැල්

“මේකට නම්..“ කාර්න් තෘප්තිමත් හඬකින් පැවැසීය, “..තමුසෙ කැමැති වේවි. නිකමට කියවල බලනවකො.“

ඔහු තමා කියවමින් සිටි ලිපි ගොනුව ම වෙතට තල්ලු කරත් දී, ඔහු ගේ, එසේ නො හැකි වුව හොත්, මගේ, ස්ථාන මාරුවක් සඳහා ඉල්ලීමක් කරන්නට මම තව වරක් ඉටා ගතිමි.

යුද පෙරමුණෙන් ඉසිඹුවක්

පැද්දෙමින් ඉදිරියට ඇදෙන කරත්තයේ කිරි කිරිය මැද සිය සාක්කුවේ වූ ලිපිය එළියට ඇදැගත් ඉවාන්කෝ නැවත වරක් ඒ දෙස බැලුම් හෙළුවේ ය.එය අම්මා එවූ ත්‍රිකෝණ ලිපියකි. එහි නැමුම් දාර දැන් ඉරී යන තරමට තුනී වෙලා ය.පසුගිය මාසයේ දී එය කී පාරක් කියෙව්වා දැයි ඉවාන්කෝ වත් නො දනී. සිතිවිල්ලකින් තොරව ඒ දිගහැරි ඔහු එහි අකුරු පේළි හරහා දෙනෙත් ගෙන ගියේ ය.

තවත් එක් පෙම් වතක්

“දැනුම් දෙන්නේ කවුරුන් වශයෙන් ද යන වග...ඒ කිව්වෙ ලොකු උන්නැහේ මේ කාන්තාවට තියෙන සම්බන්දෙ මොනවගේ ද කියන එක...“


ඇත්තට ම ඇයත් එක්ක තමන්ට තියෙන සම්බන්දෙ මොනවගේ ද..? හිත ඇතුළෙං නැගුණු ප්‍රශ්නෙ ත් එක්ක ජිනසේන ගෙ හිත අතීතයට ගියා..

හඳුංකූරු

කුස්සි කෑල්ලෙ ජනේලෙං තමං දිහා ඔරවගෙන බලා ඉන්න ආකාසෙ දිහා බැලුව කුසුමාවතී ආයෙ සැරයක් හීල්ලුව.

“මේ වැහිකලුව තව කී දවසක් අල්ලල හිටීද දන්නෙ නෑ.. දවස් කීයකිං හඳුංකූරු ටිකක් ඔතාගන්ට බැරි උනාද.. ඔතල වේලෙන්ට කියල දැම්මම තිබ්බට වැඩියෙං තෙත අල්ලනව...“

මූඪ ලම්භත්ථ කතා වස‍‍්තුව

 

යටගිය දවසැ එක් මනරම් වූ ද්වීපයෙක එක්තරා රජ කෙනෙක් ශත්‍රැ ප්‍රහාණය කොටැ මහත් වූ රාජෛශ්චර්‍යයෙන් රජ කරන්නා වූ කලැ එම ද්වීපයේ ජීවකයාණන් ඇසුරෙ හි සිප් සතර හදාරන ලම්භත්ථ නම් එක් කුමාරයෙක් වන්නාහ. එ කුමරු සිය ආචාරීන් වහන්සේ ගේ සිත් ගනිමින් දිවා රෑ අනලස් ව මහත් වූ ප්‍රයත්නයෙන් ශිල්ප හදාරන්නාහු සිය ආචාරීන් සමීපයෙ හි දෑවුරුද්ද ක් ගත වී ගියේ යැ.