මෙත් බෝසතුනි

               

අව ගතිය වෙත ඇදෙන ලෝ සතුන්	මුදවන්ට
බව අඳුර දහම් අලු පතුරවා බිඳ	ලන්ට
ලොව නේක දුක් විඳින හැම සතුන්	සනහන්ට
දිව සැපය අතැ‘ර දා, හිමියනේ!	බුදු වන්ට

මඳ‍ෙව් විල වසා ඇත

                

සරසවිය ඇය ම විය දිවි සර ට දුන්	සුර‘ත
හැර නො ගිය නමුදු සිත, දුරක ගිය ලකුණු	ඇත
වෙර නොමැ‘ත බඳින්න ට තව වදන් වැල් මෙ	මත
ජරපත් ව වියපත් ය මට තිබුණු එ කව්	සිත
බඳුවදෙ‘ව් අදර මුදු වදන් වෙත	පිපාසිත
අඳුරු සිතිවිලි පිරී බර ව පණ අදින	සිත
සොඳුරු පෙම් අහර නොම ලැබ සයින් මියෙනු	ඇත
වැළඳගනු පැමිණ මා සිතෙ හි සුදු සොහොන්	කොත
හසුනි, හංසියනි, රැව් නැගු මඳෙව් විල	දිය'ත
ඇසුණේ ද? කැළැඹි රළ පෙළ වළප එ දිය	මත
දිසුණේ ද? මිය ඇදෙන කව් මසුන් ඔබේ	නෙත
නැසුණේ ය මෙසේ පෙම් රසින් සැදි සිතෙ හි	වත
හැර ගියෙන් සිතුම් වැල් බුබුළු නැගු එ	උල්පත
සිතුම් පිණි දියෙන් මා, පිරවු විල තවත්	නැත
වදන් පියුමන් විසුළ පිනවන්ට ඔබේ	සිත
හසුන් හට විවර කළ මඳෙව් විල වසා	ඇත

සියලු ම සයිබර් වැසියන් ට සුබ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා!

පිය සෙනෙහසට

ලිපියෙ තේමාව දකින කොට ම හැම දෙනාට ම මතක් වෙන්නෙ එක ම ගීතයක්. ඔව්, පිය සෙනෙහස ගැන කවුරුත් සංවේදී කරවන, පිය සෙනෙහසෙ හි ප්‍රතිමූර්තියක් විදියට බොහොම දෙනෙක් සලකන ලස්සන ගීතයක්. නමුත්, පෝය දවසට වෙන දා වාදනය වන ටකරන් සිංදු වෙනුවට ප්‍රබුද්ධ යැයි සැලැකෙන ගායක ගායිකාවන් ගේ ආදර ගීත වාදනය කරන අවිචාරවත් ගුවන්විදුලි නාලිකා ඇති රටක වෙසෙන ඔබ ත් මේ ගීතය තත්වාකාරයෙන්, විචාරශීලී ව අසා තිබෙනවා ද?

මිරිඟුව නළියන පාර දිගේ

 Mobile එක ring වෙනව.  Screen එකේ එයාගෙ පින්තූරෙ. පුරුදු නොයිවසිලිමත්කමෙන් ම මම answer කරනව.

“Hi..  “ මම..

“Hi.. Where are you...?“

එයා ගෙ ලස්සන කටහඬ. මගේ ඇඟ හැමදාමත් වගේ අමුතු හැඟීමකින් කිළිපොලා යනව.

සරසවි වැණුම් - 2

සරසවි වැණුම් පළමු වැන්න කොටල හැමෝට ම ඒක අමතක වෙලා යනකම් වත් දෙ වැන්න දාන්ට නො හැකි වීම ගැන මුලින් ම සමාව අයදිනව. විභාග කටයුතු වලින් පස්සෙ ත් හිතපු තරම් නිදහසක් නො ලැබුණ නිසා පෝස්ටුවක් දාන එක හරි ම අමාරු කටයුත්තක් වෙලා.

සරසවි වැණුම් - 1

චුයිංගම් සමුළුව නිසා ලැබුණ පොඩි නිවාඩුවෙදි වත් මොනව හරි ලියන්ට ඕනැ කියල ලැම්බ කල්පනා කොළා. මොනව ලියන්ටද කියල හිතනකොට යි කාලයක් තිස්සෙ හිතාගෙන හිටපු මේ මාත්තුරුකාව මතක් වුණෙ.

සැඟැවුණු ගිනිදැල්

“මේකට නම්..“ කාර්න් තෘප්තිමත් හඬකින් පැවැසීය, “..තමුසෙ කැමැති වේවි. නිකමට කියවල බලනවකො.“

ඔහු තමා කියවමින් සිටි ලිපි ගොනුව ම වෙතට තල්ලු කරත් දී, ඔහු ගේ, එසේ නො හැකි වුව හොත්, මගේ, ස්ථාන මාරුවක් සඳහා ඉල්ලීමක් කරන්නට මම තව වරක් ඉටා ගතිමි.

හඳයා

හිමිදිරි උදේ වැටෙනා විට අහස                 පැහැ

වෙන දා ඇහෙන උඹෙ කටහඬ ඇහුණෙ   නැහැ

උඹ නොම දැක ළ සොවින් තෙත් වෙච්ච     ඇහැ

දුක නෑ වනේ හතුරෙක් ගත්ත නම්           ඩැහැ

යුද පෙරමුණෙන් ඉසිඹුවක්

පැද්දෙමින් ඉදිරියට ඇදෙන කරත්තයේ කිරි කිරිය මැද සිය සාක්කුවේ වූ ලිපිය එළියට ඇදැගත් ඉවාන්කෝ නැවත වරක් ඒ දෙස බැලුම් හෙළුවේ ය.එය අම්මා එවූ ත්‍රිකෝණ ලිපියකි. එහි නැමුම් දාර දැන් ඉරී යන තරමට තුනී වෙලා ය.පසුගිය මාසයේ දී එය කී පාරක් කියෙව්වා දැයි ඉවාන්කෝ වත් නො දනී. සිතිවිල්ලකින් තොරව ඒ දිගහැරි ඔහු එහි අකුරු පේළි හරහා දෙනෙත් ගෙන ගියේ ය.

සෙල් ටැම්

ජීවිතය නම් කිමෙක් දැයි මම නිරතුරු කල්පනා කරමි. දිවියෙ හි සැටි මේ යැයි වෙන්කොට දැක්වීම නම් නො කළ හැක්කකි. ගලා යන ගංගාවක් සේ එය කාලය නමැ‘ති නිම්නය ඔස්සේ වෙනස් වෙමින් ගලා බසී. විපරීත භාවයෙහි අපූර්වතම දෘෂ්ටාන්තය එය වෙයි. එය එක් විටෙක ඒ රසෝඝයෙක් සේ සිත රසයමින්, හද කිතිකවමින් ගලා ඒ. තවත් විටෙක මහෝඝයෙක් සේ සිත සසලවමින් හද දෙදරවමින් හමා යේ.

තවත් එක් පෙම් වතක්

“දැනුම් දෙන්නේ කවුරුන් වශයෙන් ද යන වග...ඒ කිව්වෙ ලොකු උන්නැහේ මේ කාන්තාවට තියෙන සම්බන්දෙ මොනවගේ ද කියන එක...“


ඇත්තට ම ඇයත් එක්ක තමන්ට තියෙන සම්බන්දෙ මොනවගේ ද..? හිත ඇතුළෙං නැගුණු ප්‍රශ්නෙ ත් එක්ක ජිනසේන ගෙ හිත අතීතයට ගියා..

මවුනි, පියාණෙනි, ඔබ ගැනම යි

නව දිවි පුදා, ඒ දිවිය ට දිවි                                පුදන

ඉටු දෙවි ලෙසින් දිවි මාවත සැරි                     සරන

බුදු ගුණ, දහම් ගුණ, සඟ ගුණයෙන්             පිරුණ

පවසමි කවෙන්, මගෙ මව් පිය ගුණ              වරුණ

පියෙකු ගෙ කඳුළු

මගෙ දුවේ, උඹ දන්නව ද මං උඹ ගැන තියෙන දුක හිතේ තද කරන් කොයි තරම් හිත ඇතුළෙන්  විඳවනව ද කියල..? උඹේ අනාගතේ ගැන හිත හිතා කොයි තරම් දුක් වෙනව ද කියල..? ඒත් ඒ දුක පිට කරල අඬා වැළපෙන්න මට බෑ... කඳුළු හෙළන්න මට බෑ... මං එහෙම කළ ත්... ඔව්, මං එහෙම කළ ත් උඹ මාව තේරුම් ගනීවි ද කියල මට සැකයි...උඹ මාව වයසක පිස්සෙක් විදිහට ගණන් ගනීවි ද කියල මට බයයි...

ගොළු වූ පෙම

                                

දේදුනු බැමින් සෙවණ වු නිල් නෙතු	සඟලේ
කැල්මෙ හි බැඳෙන මා සිත සිතිවිලි	පැටලේ
මට හිමි නොව ඔබ හෙට වෙනෙ‘කෙකු	තුරුළේ
සැනැසෙනු ඇති ද? නිරතුරු හදවත	සසැලේ

ආවේ ඇයි ද? විරහින් සිත අද්දරට...

ඇය වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන් ම සිය ආදරය ඔහුට ‘පුද‘ කළා. ඔහුට තිබුණෙ එක වදනක් පිට කරන්න විතර යි. නමුත් ඔහු එහෙම කළේ නෑ. ඔහු ගෙ හිතේ තියෙන යම් ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහසක් ඔහු ව වළකනව. ඉතින් ඔහු ඇයට සිය පෙම පුදන්නෙ නැහැ. මොක ද අර ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහස කවදහරි ප්‍රේමය මැද ට ඇවිල්ල එය නටබුන් කරන බව ත්, ඉන් ඇය ට වත්, තමන් ට වත් යහපතක් වෙන්නෙ නැති බව ත් ඔහු දන්නව. ඉතින් හිතේ බැඳීම සඟවගෙන ඔහු ඇය ට පිටුපානව.

හඳුංකූරු

කුස්සි කෑල්ලෙ ජනේලෙං තමං දිහා ඔරවගෙන බලා ඉන්න ආකාසෙ දිහා බැලුව කුසුමාවතී ආයෙ සැරයක් හීල්ලුව.

“මේ වැහිකලුව තව කී දවසක් අල්ලල හිටීද දන්නෙ නෑ.. දවස් කීයකිං හඳුංකූරු ටිකක් ඔතාගන්ට බැරි උනාද.. ඔතල වේලෙන්ට කියල දැම්මම තිබ්බට වැඩියෙං තෙත අල්ලනව...“

වැස්ස යි මම යි

   

නිදි වැද බිම ලගින වියළුණු කොල	අහුර
බිය වැද ඇහැරවයි සීතල සුළඟ	සැර
එනව ද? මහ වැස්ස අප වෙත ඉඳන්	දුර
තුටු නද සර සරින් විමසයි අතු	පතර

මූඪ ලම්භත්ථ කතා වස‍‍්තුව

 

යටගිය දවසැ එක් මනරම් වූ ද්වීපයෙක එක්තරා රජ කෙනෙක් ශත්‍රැ ප්‍රහාණය කොටැ මහත් වූ රාජෛශ්චර්‍යයෙන් රජ කරන්නා වූ කලැ එම ද්වීපයේ ජීවකයාණන් ඇසුරෙ හි සිප් සතර හදාරන ලම්භත්ථ නම් එක් කුමාරයෙක් වන්නාහ. එ කුමරු සිය ආචාරීන් වහන්සේ ගේ සිත් ගනිමින් දිවා රෑ අනලස් ව මහත් වූ ප්‍රයත්නයෙන් ශිල්ප හදාරන්නාහු සිය ආචාරීන් සමීපයෙ හි දෑවුරුද්ද ක් ගත වී ගියේ යැ.

විමුක්ත

තනිකම නමැ’ති කතරෙ හි තව යනු බැරි                         ව

පෙම් දිය බිඳක් සෙව්වෙමි ඉවසුම් නැති                            ව

ඔබ ගේ පෙමෙ හි කෙම් බිම සේයා                             දුටුව

ම සිතෙ හි හැඟුම් මතක යි සතුටෙන්                        නැටුව