සැඟැවුණු ගිනිදැල්

“මේකට නම්..“ කාර්න් තෘප්තිමත් හඬකින් පැවැසීය, “..තමුසෙ කැමැති වේවි. නිකමට කියවල බලනවකො.“

ඔහු තමා කියවමින් සිටි ලිපි ගොනුව ම වෙතට තල්ලු කරත් දී, ඔහු ගේ, එසේ නො හැකි වුව හොත්, මගේ, ස්ථාන මාරුවක් සඳහා ඉල්ලීමක් කරන්නට මම තව වරක් ඉටා ගතිමි.

හඳයා

හිමිදිරි උදේ වැටෙනා විට අහස                 පැහැ

වෙන දා ඇහෙන උඹෙ කටහඬ ඇහුණෙ   නැහැ

උඹ නොම දැක ළ සොවින් තෙත් වෙච්ච     ඇහැ

දුක නෑ වනේ හතුරෙක් ගත්ත නම්           ඩැහැ

යුද පෙරමුණෙන් ඉසිඹුවක්

පැද්දෙමින් ඉදිරියට ඇදෙන කරත්තයේ කිරි කිරිය මැද සිය සාක්කුවේ වූ ලිපිය එළියට ඇදැගත් ඉවාන්කෝ නැවත වරක් ඒ දෙස බැලුම් හෙළුවේ ය.එය අම්මා එවූ ත්‍රිකෝණ ලිපියකි. එහි නැමුම් දාර දැන් ඉරී යන තරමට තුනී වෙලා ය.පසුගිය මාසයේ දී එය කී පාරක් කියෙව්වා දැයි ඉවාන්කෝ වත් නො දනී. සිතිවිල්ලකින් තොරව ඒ දිගහැරි ඔහු එහි අකුරු පේළි හරහා දෙනෙත් ගෙන ගියේ ය.

සෙල් ටැම්

ජීවිතය නම් කිමෙක් දැයි මම නිරතුරු කල්පනා කරමි. දිවියෙ හි සැටි මේ යැයි වෙන්කොට දැක්වීම නම් නො කළ හැක්කකි. ගලා යන ගංගාවක් සේ එය කාලය නමැ‘ති නිම්නය ඔස්සේ වෙනස් වෙමින් ගලා බසී. විපරීත භාවයෙහි අපූර්වතම දෘෂ්ටාන්තය එය වෙයි. එය එක් විටෙක ඒ රසෝඝයෙක් සේ සිත රසයමින්, හද කිතිකවමින් ගලා ඒ. තවත් විටෙක මහෝඝයෙක් සේ සිත සසලවමින් හද දෙදරවමින් හමා යේ.

තවත් එක් පෙම් වතක්

“දැනුම් දෙන්නේ කවුරුන් වශයෙන් ද යන වග...ඒ කිව්වෙ ලොකු උන්නැහේ මේ කාන්තාවට තියෙන සම්බන්දෙ මොනවගේ ද කියන එක...“


ඇත්තට ම ඇයත් එක්ක තමන්ට තියෙන සම්බන්දෙ මොනවගේ ද..? හිත ඇතුළෙං නැගුණු ප්‍රශ්නෙ ත් එක්ක ජිනසේන ගෙ හිත අතීතයට ගියා..

මවුනි, පියාණෙනි, ඔබ ගැනම යි

නව දිවි පුදා, ඒ දිවිය ට දිවි                                පුදන

ඉටු දෙවි ලෙසින් දිවි මාවත සැරි                     සරන

බුදු ගුණ, දහම් ගුණ, සඟ ගුණයෙන්             පිරුණ

පවසමි කවෙන්, මගෙ මව් පිය ගුණ              වරුණ

පියෙකු ගෙ කඳුළු

මගෙ දුවේ, උඹ දන්නව ද මං උඹ ගැන තියෙන දුක හිතේ තද කරන් කොයි තරම් හිත ඇතුළෙන්  විඳවනව ද කියල..? උඹේ අනාගතේ ගැන හිත හිතා කොයි තරම් දුක් වෙනව ද කියල..? ඒත් ඒ දුක පිට කරල අඬා වැළපෙන්න මට බෑ... කඳුළු හෙළන්න මට බෑ... මං එහෙම කළ ත්... ඔව්, මං එහෙම කළ ත් උඹ මාව තේරුම් ගනීවි ද කියල මට සැකයි...උඹ මාව වයසක පිස්සෙක් විදිහට ගණන් ගනීවි ද කියල මට බයයි...

ගොළු වූ පෙම

                                

දේදුනු බැමින් සෙවණ වු නිල් නෙතු	සඟලේ
කැල්මෙ හි බැඳෙන මා සිත සිතිවිලි	පැටලේ
මට හිමි නොව ඔබ හෙට වෙනෙ‘කෙකු	තුරුළේ
සැනැසෙනු ඇති ද? නිරතුරු හදවත	සසැලේ

ආවේ ඇයි ද? විරහින් සිත අද්දරට...

ඇය වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන් ම සිය ආදරය ඔහුට ‘පුද‘ කළා. ඔහුට තිබුණෙ එක වදනක් පිට කරන්න විතර යි. නමුත් ඔහු එහෙම කළේ නෑ. ඔහු ගෙ හිතේ තියෙන යම් ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහසක් ඔහු ව වළකනව. ඉතින් ඔහු ඇයට සිය පෙම පුදන්නෙ නැහැ. මොක ද අර ප්‍රතිවිරුද්ධ අදහස කවදහරි ප්‍රේමය මැද ට ඇවිල්ල එය නටබුන් කරන බව ත්, ඉන් ඇය ට වත්, තමන් ට වත් යහපතක් වෙන්නෙ නැති බව ත් ඔහු දන්නව. ඉතින් හිතේ බැඳීම සඟවගෙන ඔහු ඇය ට පිටුපානව.

හඳුංකූරු

කුස්සි කෑල්ලෙ ජනේලෙං තමං දිහා ඔරවගෙන බලා ඉන්න ආකාසෙ දිහා බැලුව කුසුමාවතී ආයෙ සැරයක් හීල්ලුව.

“මේ වැහිකලුව තව කී දවසක් අල්ලල හිටීද දන්නෙ නෑ.. දවස් කීයකිං හඳුංකූරු ටිකක් ඔතාගන්ට බැරි උනාද.. ඔතල වේලෙන්ට කියල දැම්මම තිබ්බට වැඩියෙං තෙත අල්ලනව...“

වැස්ස යි මම යි

   

නිදි වැද බිම ලගින වියළුණු කොල	අහුර
බිය වැද ඇහැරවයි සීතල සුළඟ	සැර
එනව ද? මහ වැස්ස අප වෙත ඉඳන්	දුර
තුටු නද සර සරින් විමසයි අතු	පතර

මූඪ ලම්භත්ථ කතා වස‍‍්තුව

 

යටගිය දවසැ එක් මනරම් වූ ද්වීපයෙක එක්තරා රජ කෙනෙක් ශත්‍රැ ප්‍රහාණය කොටැ මහත් වූ රාජෛශ්චර්‍යයෙන් රජ කරන්නා වූ කලැ එම ද්වීපයේ ජීවකයාණන් ඇසුරෙ හි සිප් සතර හදාරන ලම්භත්ථ නම් එක් කුමාරයෙක් වන්නාහ. එ කුමරු සිය ආචාරීන් වහන්සේ ගේ සිත් ගනිමින් දිවා රෑ අනලස් ව මහත් වූ ප්‍රයත්නයෙන් ශිල්ප හදාරන්නාහු සිය ආචාරීන් සමීපයෙ හි දෑවුරුද්ද ක් ගත වී ගියේ යැ.

විමුක්ත

තනිකම නමැ’ති කතරෙ හි තව යනු බැරි                         ව

පෙම් දිය බිඳක් සෙව්වෙමි ඉවසුම් නැති                            ව

ඔබ ගේ පෙමෙ හි කෙම් බිම සේයා                             දුටුව

ම සිතෙ හි හැඟුම් මතක යි සතුටෙන්                        නැටුව

නූතනයේ නාරිලතාව

අක් බමරු දිග හැර - ‘Straight’ කර ‘Tint’ කර

 කෝ? අහෝ! - දිගු නිල් වරලස...

දේදුනු දෙ බැම යට - දිලුණු දිගු සුනිල් නෙත්

දුක් විඳී ‘Eye Shadow’ මැදින් හිඳ...

අඹ

අඹ කියන වචනෙට තේරුම් ගොඩක් තියෙනව. අහස, ජලය, භාර්යාව...මේ හැම එකක්ම ඒකෙන් අරුත් ගැන්වෙනව. ඒත් බහුතරයකට අඹ කිවුවම මතක් වෙන්නෙ අර අපි කන පලතුරු වර්ගය.

වෙසක්

ටික කාලෙක ඉඳල බ්ලොග් කියවල මටත් හිතුණ බ්ලොගක් ලියන්න ගන්න. ඉතින් හා හා හරි හාවා කියල වෙසක් වලින් ම පටන් ගත්ත ඕං......